Κλείνουμε για Κατασκήνωση...

Φιλοθεάμον μας Κοινό...

Σας ενημερώνουμε οτι τα Καταπληκτικό μας BLOG, θα παραμείνει κλειστό μέχρι τις 12/8... θα βρισκόμαστε εις Προσκοπικήν Κατασκήνωσην....

Πάμε να περάσουμε 10 πανέμορφες ημέρες...

Θέλω όλοι τώρα να κάνετε FOCUS και να στείλετε τις άπειρες θετικές σας σκέψεις στν Κατασκήνωσή μας...

Focus είπα... Έτσιιιιι....

Φιλιά Πολλά... τα λέμε σύντομα!!!!

Πάρε μια Γευση.... LOL

Τον Κόσμο Κοιτάζω...

Ακόμα Περιμένω να φανείς... Μα το Κόσμο Κοιτάζω με τα μάτια κλειστά!

....

.......

.............

Σε Χρειάζομαι....

Έφυγε Κανεις????????????????

Πόση Αγάπη η Νύχτα μπορεί να κρύψει... Και το πρωί να φανεί... Πως δεν Έφυγε Κανείς???

Ι ΗΑΤΕ YOU!!!!!

se misw, se misw, se misw, se misw... s agapw...

Θα Περιμένω!!!!!!

Είπες Πολλά....

Οπου και να πας...

Λιγα θα ζητάς... Τ΄άστρα θα σου δίνω!!!!

Εκπλήξεις...

Μου αρέσουν οι Εκπλήξεις... Πάρα πολύ μου αρέσουν... Ειδικά οταν γίνονται απο Ανθρώπους που δεν χρειάζετε να κάνουν ή να πούν κάτι ιδιαίτερο για να σου επιβαιβαιώσουν την Αγάπη τους... Τότε η έκπληξη εκατονταπλασιάζει την αξία της...

Είμαι Ευτυχισμένος...

Απολαμβάνω το ΤΙΠΟΤΑ και τα ΠΑΝΤΑ!

Είμαι Ευτυχισμένος... ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!!!!

Scorpionicius!

Μοναδική Εμπειρία... Ανατριχίλα... Εντυποσιασμός... Συγκίνηση... Κι άλλα πολλά...

Κάπως έτσι....



Κι Έτσι...



Και η εμπειρία της μηχανής... (Αν και πιάστηκα λίγο) Ήταν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ!

95 ολοκληρα χρονια!

Ανατριχιαζω οταν σκέφτομαι οτι υπάρχουν παιδιά σε αυτό το Σύστημα που έχουν ζήσει 15 Χρόνια όπως ο Λύκος, ο Θωμάς...

Ανατριχιαστικό και για μένα να σκέφτομαι οτι κλείνω 12 Χρόνια Βαθμοφόρος σε αυτό το Σύστημα... 12 απο τα 95...

Πολλά μου φαίνονται!!!! Ανατρίχιασα πάλι!

Έμειναν Λίγες Μέρες...

Νίκος Καζαντζάκης για Καληνύχτα!

...Τι είναι αγάπη;

Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.

Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.

Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένα.Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.

Δεν ξεχωρίζουν.Το εγώ και εσύ αφανίζονται.

Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ.

.............................................................................................................................

Τώρα που δεν είσαι μπροστά μου και δεν βλέπεις τι έκφραση παίρνει το πρόσωπο μου και δεν κινδυνεύω να φανώ τρυφερός και γελοίος , σου λέω πως σ' αγαπώ πολύ.

.............................................................................................................................

Από τη νεότητα μου η πρωταρχική αγωνία μου, από όπου πήγαζαν όλες μου οι χαρές κι όλες μου οι πίκρες, ήταν τούτη: η ακατάπαυτη, ανήλεη πάλη ανάμεσα στο πνέμα και στη σάρκα.

.............................................................................................................................

Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες σκοτεινές δυνάμες του Πονηρού' μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες φωτερες δυνάμες του Θεού' κι η ψυχή μου ήταν η παλαίστρα όπου οι δυο τούτοι στρατοί χτυπιούνταν κι έσμιγαν.

.............................................................................................................................

Αγωνία μεγάλη' αγαπούσα το σώμα μου, και δεν ήθελα να χαθεί' αγαπούσα την ψυχή μου, και δεν ήθελα να ξεπέσει' μάχουμουν να φιλιώσω τις δυο αυτές αντίδρομες κοσμογονικές δυνάμες, να νιώσουν πως δεν είναι οχτροί, είναι συνεργάτες, και να χαρούν, να χαρώ κι εγώ μαζί τους, την αρμονία.

.............................................................................................................................

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!