Scorpionicius!

Μοναδική Εμπειρία... Ανατριχίλα... Εντυποσιασμός... Συγκίνηση... Κι άλλα πολλά...

Κάπως έτσι....



Κι Έτσι...



Και η εμπειρία της μηχανής... (Αν και πιάστηκα λίγο) Ήταν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ!

95 ολοκληρα χρονια!

Ανατριχιαζω οταν σκέφτομαι οτι υπάρχουν παιδιά σε αυτό το Σύστημα που έχουν ζήσει 15 Χρόνια όπως ο Λύκος, ο Θωμάς...

Ανατριχιαστικό και για μένα να σκέφτομαι οτι κλείνω 12 Χρόνια Βαθμοφόρος σε αυτό το Σύστημα... 12 απο τα 95...

Πολλά μου φαίνονται!!!! Ανατρίχιασα πάλι!

Έμειναν Λίγες Μέρες...

Νίκος Καζαντζάκης για Καληνύχτα!

...Τι είναι αγάπη;

Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.

Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.

Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένα.Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.

Δεν ξεχωρίζουν.Το εγώ και εσύ αφανίζονται.

Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ.

.............................................................................................................................

Τώρα που δεν είσαι μπροστά μου και δεν βλέπεις τι έκφραση παίρνει το πρόσωπο μου και δεν κινδυνεύω να φανώ τρυφερός και γελοίος , σου λέω πως σ' αγαπώ πολύ.

.............................................................................................................................

Από τη νεότητα μου η πρωταρχική αγωνία μου, από όπου πήγαζαν όλες μου οι χαρές κι όλες μου οι πίκρες, ήταν τούτη: η ακατάπαυτη, ανήλεη πάλη ανάμεσα στο πνέμα και στη σάρκα.

.............................................................................................................................

Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες σκοτεινές δυνάμες του Πονηρού' μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες φωτερες δυνάμες του Θεού' κι η ψυχή μου ήταν η παλαίστρα όπου οι δυο τούτοι στρατοί χτυπιούνταν κι έσμιγαν.

.............................................................................................................................

Αγωνία μεγάλη' αγαπούσα το σώμα μου, και δεν ήθελα να χαθεί' αγαπούσα την ψυχή μου, και δεν ήθελα να ξεπέσει' μάχουμουν να φιλιώσω τις δυο αυτές αντίδρομες κοσμογονικές δυνάμες, να νιώσουν πως δεν είναι οχτροί, είναι συνεργάτες, και να χαρούν, να χαρώ κι εγώ μαζί τους, την αρμονία.

.............................................................................................................................

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Κοέλο για Καληνύχτα... ή Καλημέρα!

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα πουλί. Στολισμένο με δυο τέλειες φτερούγες και λαμπερό, χρωματιστό και υπέροχο φτέρωμα. Ήταν δηλαδή ένα ζώο φτιαγμένο για να πετάει ελεύθερο και να αιωρείται στον ουρανό, δίνοντας χαρά σε όποιον το παρατηρούσε.
Μια μέρα, μια γυναίκα είδε το πουλί και το ερωτεύτηκε. Έμεινε να κοιτάζει το πέταγμα του με το στόμα ανοιχτό από τη σαστιμάρα, με την καρδιά της να γοργοχτυπάει και τα μάτια της να λάμπουν από συγκίνηση. Την κάλεσε να πετάξει μαζί του και ταξίδεψαν μαζί στον ουρανό μέσα σε απόλυτη αρμονία. Η γυναίκα θαύμαζε, υμνούσε και λάτρευε το πουλί.
Αλλά τότε σκέφτηκε: Μπορεί να θέλει να γνωρίσει μακρινά βουνά! Και η γυναίκα αισθάνθηκε φόβο. Φόβο μην το ξανανιώσει πια αυτό με άλλο πουλί. Και αισθάνθηκε φθόνο, φθόνο για την ικανότητα του πουλιού να πετάει.
Και αισθάνθηκε μοναξιά.
Και σκέφτηκε: Θα στήσω παγίδα. Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί το πουλί, δε θα ξαναφύγει.
Το πουλί που ήταν και αυτό ερωτευμένο, επέστρεψε την επόμενη μέρα, έπεσε στην παγίδα και κλείστηκε στο κλουβί.
Κάθε μέρα η γυναίκα κοιτούσε το πουλί. Ήταν το αντικείμενο του πάθους της και το έδειχνε στις φίλες της, που σχολίαζαν: «Μα εσύ τα έχεις όλα». Όμως άρχισε να γίνεται μια παράξενη μεταμόρφωση: αφού είχε το δικό της πουλί και δε χρειαζόταν πια να το κατακτήσει, έχανε το ενδιαφέρον της. Το πουλί, χωρίς να μπορεί να πετάξει και να εκφράζει το νόημα της ζωής του, πήρε να μαραζώνει, να χάνει την λάμψη του, να ασχημαίνει-και η γυναίκα δε του έδινε πλέον την προσοχή της, μόνο το τάιζε και φρόντιζε το κλουβί του.
Μια ωραία μέρα, το πουλί πέθανε. Η γυναίκα λυπήθηκε πολύ και το σκεφτόταν συνέχεια. Αλλά δε θυμόταν το κλουβί, θυμόταν μόνο τη μέρα που το είδε πρώτη φορά, να πετάει ευχαριστημένο μέσα στα σύννεφα.
Αν παρατηρούσε τον εαυτό της, θα ανακάλυπτε ότι αυτό που τη συγκινούσε τόσο πολύ στο πουλί ήταν η ελευθερία του, η ενέργεια που εξέπεμπαν οι φτερούγες του, όχι το ίδιο του το σώμα.
Χωρίς το πουλί και η δικής της ζωή έχασε το νόημα της και ο θάνατος ήρθε να χτυπήσει την πόρτα της. «Γιατί ήρθες?» ρώτησε το θάνατο.
«ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΞΑΝΑΠΕΤΑΞΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ», αποκρίθηκε ο θάνατος.
«ΑΝ ΤΟ ΕΙΧΕΣ ΑΦΗΣΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ, ΘΑ ΤΟ ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑΖΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΕΙΣ.»

ΕΝΤΕΚΑ ΛΕΠΤΑ-PAULO COELHO

Ανευθυνότητα και Βλακεία...

Κάθομαι και στενοχωριέμαι για την Ανευθυνότητα ορισμένων Ανθρώπων...

Και στην Συνέχεια αναρωτιέμαι...

Αν είμαι πολύ Βλάκας.... η Όχι... Που κάθομαι και σκάω για του κάθενός το Κάλο...

Και μετά απο λίγο Απαντώ...

Ναι Γιαννάκι.... Μπορεί να φαίνεται Βλακώδες... Αλλα έτσι είσαι... Κι έτσι σκέφτεσαι εσυ... Ας είσαι εσύ Υπεύθυνος γι αυτά που αναλαμβάνεις... Κι ασε τους άλλους να κρίνουν απο το αποτέλεσμα... τόσο το δικό σου... όσο και το δικό τους...

Και ξανα- αναρωτιέμαι...

Ναι αλλα αν το αποτέλεσμα του άλλου επιρρεάζει κι εμένα???

Και ξανα -απαντώ...

Κάνε εσύ αυτό που πρέπει... Και ίσως οι άλλοι πραδειγματιστούν...

Και ξανα -μανα...

Κι αν δεν έχουν τσίπα... Κι αν πάλι δεν γίνει τπτ...

??????????????????????????????????????????????????????
??????????????????????????????????????????????????????
??????????????????????????????????????????????????????

Δεν έχω απάντηση....

Ιστορία vs Τεχνολογία

Όταν η Ιστορία συναντά την Τεχνολογία... Γίνονται θαύματα!!!

Αν είσαι Ζωόφιλος μην Διαβάσεις παρακάτω....

Οι συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα καμιά φορά στην δουλειά είναι πραγματικά για να τρελένεσαι...

Διάβασε και θα καταλάβεις φιλοθεάμον και Ζωόφιλο κοινό!

Μ: Άσε Γιάννη μου... Ασε...
Εγώ: Τι έπαθες??? (ΩΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!!! Τι θα ακούσω πάλι!)
Μ: Είμαι πολύ στεναχωρημένη... Η Σκυλίτσα μου η φλωράνς έχει πέσει σε κατάθλιψη!!! Δεν ξέρω τι να κάνω!!! ΚΛΑΨ!
Εγώ: .... .... (προσπαθώ να μην γελάσω όπως καταλαβαίνεις!) Γιάτι τί έγινε???
Μ: Που να στα λέω...
Εγώ: Γιά πές!!!!!!!!!! (Με βλέμμα γεμάτο ενδιαφέρον... And the oscar goes to ME!)
M: Μια γάτα έχει κάνει την εμφάνιση της στην αυλή και δεν αφήνει την Φλωράνς μου σε ησυχία...
Εγώ: Και... (Πές μου οτι δεν είναι αυτό το θέμα μας γιατι θα λιποθυμίσω... NOW!)
Μ: Ε και... Να... Σνιρφ (τις δίνω κι ένα χαρτομάντηλο ώς γνήσιος ευγενής)... Η φλωράνς μου φοβάται της γάτες...
Εγώ: Μα είναι σκυλί... φοβάται μια Γάτα??? (You Know... Νομος της Φύσης!!!)
Να σημειώσω φιλοθεάμον μου κοινό... οτι πρόκειτε για Λυκόσκυλο!!!
Μ: Και το χειρότερο είναι.... οτι η γάτα τρώει το φαί της μικρής Φλωράνς μου... και έχει αδυνατίσει το χρυσό μου....
Εγώ: Αν είναι δυνατόν το παλιόγατο.... (ένα δάκρυ κυλάει απο το μάτι μου... οχι απο στεναχώρια... αλλα απο το ζόρι μου να μην γελάσω...)
Μ: Δεν ξέρω τι να κάνω... Αφού σκέφτομαι να φτιάξω δυο ωραία κεφτεδάκια!!!
Εγώ: !!!!!!!!!!!!!!! (Τί άσχετο είναι πάλι αυτό)
Μ: (συνεχίζει ακάθεκτη) και να τα πασπαλίσω με ωραιότατο Λανέιτ (ισχυρό Φυτοφάρμακο για όσους δεν γνωρίζουν...) και να τα δώσω στην Γάτα... να φύγει μια κι εξω...
Εγώ: Καλά Μιλάς Σοβαρά???
.............
Και τότε σαν απομηχανής Θεός πετάγετε απο το βάθος, ένας άλλος συνάδελφος...
"Και δεν τα δίνεις στο Σκύλο σου να ηρεμίσεις κι απο αυτόν κι απ' το γατί!!!!"
............

Εγώ: (απο μέσα μου...) Και δεν τα τρώτε εσείς να ηρεμίσουμε.... Αι σιχτήρ...

Τελικά Υπάρχουν Ζωόφιλοι.... LOL

Πατερα Μεγάλωσα...

Μου γράφεις για τ' αστέρι
στην πλώρη που 'χες δει
και στα άγνωστα τα μέρη
τα βράδια σ΄οδηγεί

Και 'γω φυλάω τ΄αστέρι
στο γράμμα σου κρυμμένο
βήμα-βήμα να μου δείχνει να πηγαίνω
Και να 'μαι μεγάλωσα, κι άλλαξα
κύμα-κύμα να γυρίσεις, περιμένω

Γύρνα να δεις όλα αυτά που μόνος μου μπόρεσα
Εσύ δακρύζεις κρυφά κι εγώ δεν σε γνώρισα
Γύρνα να δεις μια αγκαλιά
για χάρη σου που άνοιξα
Μη φοβάσαι, όλα πέρασαν πια
γαλήνεψε η θάλασσα

Μου λες για την Ινδία
για χώρες μακρινές
διαβάζεις Καββαδία στη βάρδια σου και κλαις
Σε μια φωτογραφία σε βλέπω καθισμένο
στο λιμάνι, στη Σαγκάη, κουρασμένο
Το βλέπω, μεγάλωσες, κι άλλαξες
Στο λιμάνι γύρνα πάλι, περιμένω

Γύρνα να δεις όλα αυτά που μόνος μου μπόρεσα
Εσύ δακρύζεις κρυφά κι εγώ δε σε γνώρισα
Γύρνα να δεις μια αγκαλιά
για χάρη σου που άνοιξα
Μη φοβάσαι, όλα πέρασαν πια
γαλήνεψε η θάλασσα

Δάσκαλε, που δίδασκες...

Οι Άνθρωποι αρέσκονται να δίνουν συμβουλές... Να δίνουν σε άλλους ανθρώπους συμβουλές και να νιώθουν περήφανοι που μπόρεσαν να "βοηθήσουν"... να σε κανουν να νιώσεις καλύτερα... ασχέτος αν ποτέ οι ίδιοι δεν τηρούν τις συμβουλές που δίνουν στους άλλους...

Τι ειρωνία... και τι υποκρισία και τι μλκ γενικότερα...

Το χειρότερο όλων ειναι οταν σου δίνουν συμβουλές άνθρωποι που εκτιμάς, Αγαπάς και χαίρεσαι να σου δίνουν συμβουλές...Που όμως την επόμενη στιγμή θα σε απογοητεύσουν αφού οι πράξεις τους έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα λόγια τους και μένεις με ανοιχτό το στόμα λές και κοιτάς θέατρο παραλόγου...

Απογοήτευση.... Και απόλυτο Ξενερουάαααα!!!!!

Αγαπητοί συμβουλάτορες.... Σας αφιερώνω μια Λέϊντι Γκαγκά... Για να μάθετε στην επόμενη συμβουλή, να συμβουλευτείτε πρώτα τον εαυτό σας... ΚΡΑΑΑ!!!!!